Posts tonen met het label lekkers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lekkers. Alle posts tonen

woensdag 25 januari 2012

Restverwerking

Het budget wordt ook in het nieuwe jaar goed beheerd. Ik ben iets minder streng geworden als het eens net niet uitkomt, maar eigenlijk kom ik vaker wel dan niet uit met de 70 euro per week.
Het nadeel van naar de markt gaan, is dat je gulden daar een daalder waard is en ik dus steevast over heb. Een deel van de buit deel ik uit aan vriendinnetjes maar 4 monsterlijk grote courgettes voor een eurootje krijg ik echt niet op in een week, en daarna beginnen ze te snotteren en zijn ze niet meer goed.
Toen liep ik tegen een recept op van Courgette Cake. Waarom iemand dat ooit zou maken leek mij een raadsel, het klonk mij namelijk niet heel appetijtelijk in de culinaire oren. Maar goed, als ik daarmee 25 cent aan courgette kon redden van de vuilnis was het de moeite waard. Dat er vervolgens meer dan 2 euro aan eieren, pijnboompitjes en kaas in moet zie ik door de vingers.

En waarom ik dit nu met u deel? Nou, omdat het zowaar verrassend lekker was! Volgens het recept is het een hoofdgerecht, maar daar heb ik dan mijn bedenkingen bij. Voor bij de lunch, met wat salade bijvoorbeeld of als soort van borrelhapje, bij de soep zelfs misschien. Leef u uit!


Omdat het een experiment was heb ik maar een half recept gemaakt, vandaar dat de cake op de foto een beetje laag is uitgevallen.

En hoe moet dat dan, Eva, zo'n heerlijke cake maken?

ingrediënten:
1 courgette
100 gr boter
5 eieren
300 gr zelfrijzend bakmeel
200 gr pittige geraspte kaas
100 gr pijnboompitjes
zout en peper en teentje knoflook (of 2)

Verwarm de oven voor op 225 °C. Was de courgette, droog hem af en rasp hem lekker grof. Smelt ondertussen de boter in een steelpannetje met de fijngehakte knoflook zonder de boter te verkleuren. Klop de eieren los in een beslagkom en giet te gesmolten boter erbij. Blijf nog even (paar minuutjes) flink kloppen zodat het lekker luchtig is. Bakmeel en zout en peper toevoegen en tot een glad beslag kloppen. Wees flink royaal met peper en zout, want zeg nou zelf, courgette is natuurlijk niet iets wat deze cake op smaak moet brengen.
Schep dan de geraspte courgette, kaas en pijnboompitten door het beslag. Giet het geheel in een ingevette cakevorm en dat was dat. Zet de cake dan in de hete oven en schakel na 10 minuutjes de temperatuur terug naar 175 °C en na een uurtje is de cake klaar. Natuurlijk af en toe even kijken en aan het eind prikken om de gaarheid te controleren, maar dat hoef ik eigenlijk niet uit te leggen natuurlijk.
Kan warm én koud gegeten worden, en ik vond het koud denk ik nog net iets lekkerder.

zaterdag 24 september 2011

Het moet druipen langs je kin....

Soms spreken mensen mij aan dat ik zo veel over gezond eten weet. Misschien komt dat omdat er hier regelmatig recepten verschijnen van lekker maar o zo gezonde dingen. Voordat ik heilig verklaard word wil ik graag even biechten.
Ik zondig.
Heus.
De meeste hou ik voor mezelf, het gaat niemand wat aan dat ik net een halve zak chips met 2 biertje op heb terwijl ik slechte series zat te kijken, maar vorige week aten de koning en ik hamburgers. En dat zou iedereen moeten doen. Liefst wekelijks. Of toch om de 14 dagen.
Nou aten wij de hamburgers vroeger nog met een gezonde salade en gebakken aardappeltjes maar in de loop van de tijd zijn die afgevallen. Gewoon 2 hamburgers per persoon en verder heb je niets nodig. Een glas koude cola ernaast misschien, maar meer niet.
Met hamburgers bedoelen we dus een heuse, verse, zelf gemixte, verse biologische gehakt burger met een broodje en heel veel erop. En een geheim ingrediënt. U moet weten dat de Koning zegt dat hij geen mosterd lust maar dat is niet waar. Van die hele scherpe mosterd houdt hij niet zo, maar toen leerde hij mij kennen en met mij kwam de honingmosterd. En die wilde hij ook niet kennen todat ik de honingmosterd aanprees naast een vers gebraden beenham. Sindsdien gaat er een half potje honingmosterd op bij een beenham, én is het ons geheime ingrediënt voor een geslaagde burger. Dat ik dat deel met jullie is dus best een eer. Hou het stil, voordat de prijs opgedreven wordt en wij op illegale wijze aan de mosterd moeten komen.

Wat gaat er nog meer op een koninklijke hamburger? Bacon! Ja, als je dan toch gaat zondigen kun je het maar beter goed doen.

Planning technisch lijkt een hamburger heel simpel maar schijn bedriegt. Het is natuurlijk een bouwpakket dus alles op tafel en iedereen mag zijn eigen burger bouwen, naar eigen smaak en inzicht. Dan moet alles tegelijk op tafel staan dus begin niet met het bakken van de hamburgers want dan zijn ze veel te gaar en droog tegen de tijd dat de rest klaar staat. De Koning denkt daar anders over. Hij maakt de burgers, dus als hij honger krijgt, het is toch een echte man, denkt hij aan vleesch! Het is hier altijd weer rennen en vliegen in onze mini-keuken om alles tegelijk klaar te krijgen. Om u deze zorgen te besparen krijgt u van mij het stappenplan burgers bouwen hierbij gratis en voor niets!


Hamburgers:
Snij een grote ui, hou een klein beetje apart voor in het gehakt en zet de rest met wat boter in een pannetje op zodat deze lekker zacht, zoet en licht bruin kan worden.
Zet de oven aan zodat de broodjes er straks in kunnen om even een beetje warm en knapperig te worden.
Snij een tomaat in plakken, was wat blaadjes sla en laat wat ananas uitlekken om straks te grillen.
Meng het gehakt met een beetje fijn gehakte ui, peper, zout, kerrie poeder, ketchup, worcestershire sauce, een eitje en wat paneermeel. Lekker kneden en gehaktballen vormen. Maak dus ronde ballen, geen platte schijven. Dat komt later.
Bak de bacon in een pan lekker knapperig en laat het op wat keukenpapier uitlekken. Doe de broodjes in de oven, de ananas even grillen in een pan en smelt lekker wat boter voor de burgers.
Nu komt het belangrijkste: als de pan heet is leg je de gehaktballen erin en duw je ze met een spatel plat. Jaja, hoogstaande burger techniek! Als ze lekker bruin zijn draai je ze om.
Dek de tafel, of beter nog: laat dat doen, met borden, mayonaise, ketchup, honingmosterd, de sla, tomaat, uien, ananas, ui, bacon en broodjes. En natuurlijk de cola!
Laat de hamburgers niet te lang op het vuur. Ze moeten natuurlijk wel gaar zijn maar niet zo droog vanbinnen. Als je twijfelt mag je heus wel even eentje een beetje open snijden om te kijken. 


Aan tafel en smullen maar! O en vergeet de servetten niet, het moet druipen langs je kin...

woensdag 7 september 2011

Humus of hoemoes of hoe het ook heet

Nog even een receptje tussendoor. Vroeger vond ik er eigenlijk niks aan, humus. Beetje korrelig, smakeloos, saai. Toen de Koning ineens met humus van de winkel thuis kwam en er weken niets anders op zijn brood werd gesmeerd kon ik toch niet achter blijven. En langzaam kwamer er steeds betere combinaties naar boven. Toegegeven, enkel humus doet me nog steeds niet zo veel maar zelfgemaakte humus is al stukken lekkerder en ook nog veel goedkoper. We blijven krenterige hollanders natuurlijk!
 Dan heerlijk zelfgemaakte humus op een broodje met nog meer lekkers en je hebt een feestje op je bord. En heus, het is reuze gezond!
De enige voorwaarde voor dit recept is dat je een keukenmachine of een blender hebt, of leen er even eentje van de buurvrouw.



Nodig voor een flinke lading:
1 blik kikkerwten, giet ze af maar bewaar het vocht nog even
1 pot tahin sesampasta
knoflook
limoen
harissa (of sambal, of iets anders lekker heets)
koriander

De verhouding is ongeveer 2 delen kikkererwten op 1 deel tahin. Dus ongeveer een halve pot tahin om een blik kikkererwten. Gooi dit in de keukenmachine samen met 2 tenen knoflook (of meer) een flinke dot harissa (of minder) sap van een limoen en een handje vol verse koriander. Pureer dit geheel tot een smeuïge pasta. Als het een beetje te hard blijft kun je een paar eetlepels kikkererwtenvocht toevoegen. Nu moet je af en toe even proeven of er nog wat meer limoen of knoflook in moet. Als het lekker is en je vind het een mooie consistentie hebben is het klaar.

In de koelkast blijft het een paar dagen goed, maar je kunt ook een deel invriezen.
Mijn favoriet staat op de foto. Bio broodje met een klein beetje sambal, humus, beansprouts, en kleine tomaatjes. Man, das smullen!

donderdag 25 augustus 2011

Patisson maakt het leven spannend

Zo komt er nog eens wat op je bord te liggen! Voor ik het wist had ik mijn andijvie geruild tegen een patisson. Ook ik had daar nog nooit van gehoord, maar het is een soort courgette die doet alsof 'ie een pompoentje is. Heel schattig, rond, knobbelig en bleek van kleur. Zo onschuldig. Maar wat een consternatie deze kleine vriend veroorzaakte!
Het begon allemaal in de moestuin waar mijn vriendinnetje vroeg of ik een pattison wilde hebben. Ze kwamen bij haar al bijna de neus uit. Ik sputterde nog wat dat ik niet zo goed wist wat ik ermee moest maar voor ik het wist had ik uitleg gekregen en zat de patisson in mijn tas. Eenmaal thuis besloot ik er, zoals was uitgelegd, een ovenschotel van te maken. Even voorkoken, dan beetje uithollen en vullen, lekker beetje kaas erover en even in de oven. De vulling zou dus iets met groente en rijst worden en misschien een beetje vlees of nootjes. Met zo'n knapperig kaaskorstje. Lekker kneuterig.
Toen had ik ineens zoete aardappel in mn hoofd. Ik weet niet hoe het kan, maar soms zit er iets in m'n hoofd wat daar niet  hoort maar weet ik niet hoe ik het eruit moet krijgen. Het kan een grappig woord zijn (terrestrial re-radiation staat met stip op één, ook al bestaat dat woord officieel niet) maar gister was het dus zoete aardappel. En zo kocht ik die om het maar uit m'n hoofd te krijgen.
Er lag in het groentenrekje thuis ook nog een stuk verse gember en zo kwam het dat mijn kneuterige vulling ineens een heel ander smaakje kreeg. Bleek ik ook nog een pakje kokosmelk te hebben en toen was het ineens een soort curry geworden. Maar dat was niet de bedoeling! Hoe kon ik dat nou combineren met een truttige pattison?! De paniek sloeg me om het hart. Hoe kon ik dit de Koning aandoen? Even diep ademhalen en toen heb ik gewoon gedaan alsof ik gek was. De patisson uitgehold, gevuld en de rest van de curry gewoon in de schaal laten liggen. Patisson erop en in de oven. Ik was nog wel zo helder van geest om dat kaaskorstje maar achterwegen te laten.


Het resultaat was een verrassend heerlijke maaltijd. Eigenlijk een behoorlijk goede combinatie. De Koning zat te smullen en ook ik ben verkocht. De smaak van patisson is behoorlijk gelijk aan courgette maar het vruchtvlees is een stuk steviger, niet zo snottig. En het gaat dus prima in een curry.
Ik wil volgend jaar ook een patisson in mijn tuin. En van de Koning mag het.
Morgen eten we weer gewoon andijvie.

donderdag 14 juli 2011

Smul spul, heel verantwoord!

Het lijkt wel winter, donker, koud en heel de dag regen. Wat kun je op zo'n dag beter doen dan lekkers maken. Troost voer. Smul spul.
Voor de Koning maakte ik zijn favoriet. En op deze donkere dag ook heel toepasselijk want het recept is uit het Kerst kookboek van Nigella. Rocky Roads heet het, en samengevat is het lekkere nootjes, koekjes en kleffe geconfijte kersen en marshmallow gevangen in een mengsel van chocolade en roomboter. Juist, heel lekker, vast niet gezond.
Maar niet getreurd, natuurlijk zal ik dat recept niet verklappen! Er is namelijk nog iets veel spannenders dat uit mijn keuken kwam vandaag!
Homemade (dan klinkt alles gelijk al zo veel ambachtelijker!) crunchy granola bars, oftewel de oerhollandse muesli reep. Ik had al een paar keer bedacht dat ik ze een keer zelf wilde maken, maar het kwam er nooit van. Toen ik gisteravond de keukenkastjes uitploos op zoek naar dingen die de vuilnisbak kon opvullen voor ik de zak naar buiten deed (dat deed de koning natuurlijk, laten we wel in het juiste rolpatroon blijven) kwam ik verdacht veel dingen tegen die daarvoor nodig waren. De keus was snel gemaakt: ik zou dan eindelijk, op mijn 30e, zelf muesli repen gaan maken.


Er is natuurlijk niet echt een precies recept voor deze creatie, het is een moment opname van de inhoud van je keukenkastjes, aan elkaar gelijmd met natuurlijke zoetigheid. Een daarvan is rijststroop, en ik kende dat helemaal niet maar kwam vaak tegen dat dat er echt in moest. Dus ik door de regen naar de natuurwinkel. En ik ben gelijk overtuigd. Die typische smaak van muesli repen komt hierdoor! Het kan ook vast prima zonder, maar het goedje is behoorlijk stroperig, plakkerig én lekker dus reden genoeg om dit aan je assortiment toe te voegen.

Bijvoorbeeld:
Pompoenpitten, pistache noten, walnoten, zonnebloempitjes, havervlokken, kokosrasp en stukjes gedroogde abrikoos. Alles door elkaar husselen, dat was stap 1.
Om de boel aan elkaar te plakken heb ik een mengseltje gemaakt van
2 eetlepels pindakaas
3 eetlepels honing
3 eetlepels rijststroop
beetje bruine suiker
dopje 'homemade' vanille extract
Dit even goed doorroeren en op een heel klein vlammetje een beetje warm laten worden zodat het nog vloeibaarder wordt. Pas op met aanbranden, het is tenslotte allemaal suikerachtig spul.
Daarna roer je het ene mengsel door het andere en verdeel je de boel in een bakblik met bakpapier. Heel stevig aandrukken en even 30-45 minuten in de oven op 170 C.
Als het uit de oven komt moet het mooi goudbruin zijn. Dan nog een keer goed aandrukken (stuk bakpapier erop leggen en met een pannelap stevig wrijven). Ik had nog wat chocolade staan van de Rocky Roads dus dat gesmolten en erover gesmeerd en nog wat kokos en klaar! Dan begint het moeilijkste. Wachten.
De hele bak moet echt helemaal afgekoeld zijn voor je ze eruit mag halen en in stukken kunt snijden. En dan smullen maar! Heel verantwoord, heel lekker, en heel veel.

En de Koning zei dat het goed was. En ik gloeide van trots!

zondag 10 juli 2011

De dag dat ik zelf pasta maakte

Op mijn lijstje van dingen die ik altijd nog eens wil doen stond ergens boven parachutte springen en onder trouwen zelf pasta maken. Ik heb er altijd een romantisch idee bij gehad, olijfboomgaarden, grote pannen pruttelende heerlijke saus en heerlijke verse pasta die in bosjes te drogen hangt. Ook was ik er een beetje bang van omdat er altijd zo'n ophef over is. En zo kwam het dat ik nog nooit pasta had gemaakt.
Op jacht naar een nieuwe snijplank liep ik zomaar tegen heuse Farino typo '00' aan. Juist, pasta meel. En ik was echt niet van plan om dat thuis gelijk te gaan proberen, maar er lag nog een pomoen en toevallig gaat dat heel goed samen. Dus zo was ik ineens pasta aan het maken.
Zonder pasta machine, gewoon met de deegroller en dat gaat dus prima. Je krijgt er wel spierballen van maar gelukkig was het maar voor ons 2 en niet voor een grote italiaanse familie!


Het recept is simpel, en als je geen weeshuis hoeft te voeden is het pasta maken ook een fluitje van een cent.

Voor 2-3 personen

220 gr meel type 00 (maar volgende keer probeer ik het met gewone bloem, eigenwijs als ik ben. Ik wil gewoon weten of het kan)
2 eieren
paar druppels olijfolie

In het bergje meel een kuiltje maken en daar de eiren in breken met een heel klein scheutje olijfolie, dan de eieren losroeren en langzaam steeds meer meel mee roeren. Als het wat dikker is kun je gewoon lekker met je handen verder roeren en kneden tot het een mooi elastisch deegje is. Niet te lang, want dan wordt het een stuiterbal. Het deeg even onder een bakje of in een zakje 30 minuten wegleggen terwijl je je aan de flespompen gaat wagen.
De oven voorverwarmen op 220C.
Ik schil de pompoen gewoon met de dunschiller, dat gaat heel makkelijk. Je kunt de schil van sommige pompoenen ook eten maar in dit gerecht schil ik hem liever. Gebruik zoveel pompie als je lekker vind, een kleintje met zn 2en, of de helft van een grote. Ofzoiets.
De geschilde pompoen in grove stukken hakken, denk om je vingers, en in een ovenschaal doen. Flink wat olijfolie erover en wat zout en peper en veel salie. Vers, maar het kan ook uit een potje. Nog 2 tenen knoflook erover uitpersen en dan met je handen en veel liefde de boel door elkaar 'kneden' zodat de pompoen lekker alle smaak kan opnemen.
Zet de hele handel in de oven en strooi er na zo'n 20 minuten een handje pijnboompitjes over. Dan nog even 5 tot 10 minuten laten roosteren. Je moet de pompen met een vork door midden kunnen duwen, dan is ie gaar.
Terwijl de pompoen in de oven staat kun je de pasta gaan uitrollen. Ik deed dat gewoon met een deegroller op het aanrecht en dat ging eigenlijk heel goed. Beetje bestuiven met bloem als het plakt en mooie lange lappen rollen. Die in lange repen snijden en zie daar, uw tagliatelle! Je mag nu al trots zijn en het leuk kronkelig op een mooi bord leggen en er even tevreden naar kijken.
Zet een pan met water en een korreltje zout op het vuur.
Als je goed bent in timing dan haal je nu de pompoen uit de oven, verkruimel je er wat honing-geitenkaas over zodat ze een beetje kan smelten en heb je net een bos verse peterselie fijn gehakt.
Zodra het water echt kookt, met veel borrels en dampen doe je de pasta er in. Niet te veel treuzelen, daadkracht is gewenst.
Dan kijk je naar de pasta en wacht je tot het water weer opnieuw echt kookt. Dus niet een klein beetje, maar weer echte bubbels en een beetje schuim. Zodra je dat ziet tel je rustig tot 10. Bij 10 zet je het vuur uit en giet je de pasta in een vergiet. Na spoelen is helemaal niet nodig. En echt, 10 tellen is genoeg!
Schud de pasta een beetje droog en schep hem bij de pompoen. Roer de boel voorzichtig door en strooi er nog wat parmezaanse kaas vlokken over en natuurlijk je peterselie.


En dan gelijk aan tafel met een glas witte wijn erbij!

dinsdag 5 juli 2011

Tijd voor ijsjes

Met de mango van de markt moest toch iets zinnigs gemaakt worden, en met dit weer kan het niet anders dan dat er een ijs-experiment gaande was.
Voor een eerste keer ben ik zeker niet ontevreden!


Mango-passievrucht-munt ijs met een vleugje limoen en vanille, in zelf gebakken hoorntjes. En dat alles binnen een half uurtje. Het leven is een feestje!
Neem een bak bevroren mango stukjes, vers of uit de supermarkt. Doe er evenveel dikke (griekse) yoghurt bij, (zelfgemaakte) vanille suiker, rasp van een limoen, paar verse muntblaadjes en wat passievruchten. Alles snel in de magimix of blender tot een gladde massa mixen en weer terug in de bak gieten en even terug in de vriezer.
Ondertussen oven voorverwarmen op 210 C. 
50 gr boter zacht roeren, 50 gram suiker er doorheen roeren. Een eiwitje luchtig kloppen maar niet stijf en er doorheen roeren. Het moet niet schuimen want dan krijg je luchtbellen in je koekjes. Dan nog 60 gram gezeefde bloem erdoor spatelen en klaar. 
Op een bakblik een stuk bakpapier leggen en daar rondjes beslag op smeren. Ze moeten echt dun zijn, een milimeter of 2 is zat.
Zet het in de oven en na ongeveer 10 minuten zijn ze klaar. Nu moet je brandvaste vingers hebben en ze snel tot hoorntjes rollen en in een glaasje zetten om af te koelen. Je kunt ze natuurlijk ook in een ander vormpje vouwen als je altijd heel goed was in origamie.
Dan zet je je zonnebril op, doe een paar scheppen ijs in de hoorntjes en ga je in de zon zitten genieten!

vrijdag 1 juli 2011

Taart van veel vers

Vandaag viel ik met mijn verkeerde been uit bed. Eigenlijk stapte ik er misschien gister met mijn verkeerde been in en was dat de aanleiding van alle ellende.
Op ons landgoed bleek een courgette plant verdwenen. Niet een courget eraf, want die zitten er nog niet eens aan, maar gewoon heel het plantje weg! Gelukkig hadden we er 2 uitgezet omdat er toch wel wat ruimte over was. De koning en ik speelden even voor Sherlock maar kwamen er niet achter of het een buur-tuinman was of de ganzen. Niets aan te doen maar mn humeur was toch aangetast door dit grote onrecht.
Daarna probeerde ik thuis iets lekkers in elkaar te draaien van al het lekkere verse spul dat ik voor de spreekwoordelijke daalder op de markt had gekocht maar dat liep op een hoopje smeulende ellende uit. Het zat er gewoon niet in die dag.
Ondertussen is de lucht weer geklaard en stond er toch wat lekkers op tafel. Lang leve Yotam.



Mijn aankopen op de markt en het heerlijke resultaat

De citroenen op de foto zaten niet in de taart maar hebben een verkwikkende 3 liter limonade siroop opgeleverd. Daar komen we de zomer wel mee door. Verder nog een lekker paprika-aubergine smeerseltje gemaakt voor op brood en hier een verkorte versie van het recept van de taart:

Neem wat bladerdeeg of maak een deegje met wat bloem, boter en water. Bekleed een bakvorm.
Zet je oven op heel heet. Leg 2 paprika's op een bakblik met een beetje olijfolie erover en zet ze boven in de hele hete oven.
Snij een aubergine in blokjes en leg deze in een braadslee met olijfolie en peper en zout erover in de oven, een stapje onder de paprika, na 10 minuutjes een courgette in blokjes erbij. Dan weer na 10 minuten een zoete aardappel, je raad het al, in blokjes erbij. Zorg dat dit alles in een enkele laag in de oven ligt, anders roostert het niet zo lekker.
Haal dan alles eruit, rol de paprika's in plasticfolie en laat even liggen. Als het goed is zijn ze helemaal zwart geblakerd in de oven. Na een tijdje in de folie kun je zo het vel eraf pulken. Zet de oven op minder heet. Iets van 160 graden. Bak je bodem even een kwartiertje blind zodat die niet zo klef blijft.
Ondertussen heb je 2 grote uien in ringen gesneden en lekker lang laten fruiten in een pan zodat ze goudbruin en een beetje zoetig zijn. Verdeel de uien over de bodem van de taartvorm. Daarover de gegrilde groenten. Beetje verse tijm erover uitstrooien. Dan 2 eieren loskloppen met 200 ml slagroom, beetje peper en zout en dit eroverheen gieten zodat de groenten net onderstaan. Dan flink wat feta en ricotta erover verkruimelen, gehalveerde cherry tomaatjes met het snijvlak naar boven en nog wat tijm erover. Iets van 3 kwartier in de oven tot de taart een mooi kleurtje krijgt en stevig aanvoelt. Laat hem even 10 minuten staan voor je hem uit de vorm haalt. En ja, je bent inderdaad een paar uur zoet maar hè, dan heb je ook wat!

Voor het echte recept moet je natuurlijk gewoon ook Yotam fan worden en iedere dag iets uit Plenty koken :-)

dinsdag 21 juni 2011

Het verhaal van de sambal

Toen ik nog een vrouw met een baan was had ik ook collega's. Eén collega maakte zelf de lekkerste sambal ooit. Licht pikant met pepertjes natuurlijk maar vooral met veel knoflook en gember. Tijdens de lunch smulde wij er van. Nu wil ik dat natuurlijk ook kunnen maken dus ging ik op zoek naar het recept voor deze heerlijkheid.
Niet zo'n knalrode sambal die je een zwetend voorhoofd geeft en stoom uit je oren maar zo'n heerlijke donkere smaakvolle pasta die overal lekker bij is! Vooral op een boterham met hummus en alfalfa en een schijfje komkommer.
Het idee was dus: ik ga op zoek naar het ideale recept en ga daarmee de wereld veroveren! Nu de potjes staan te koelen heb ik daar ineens mn twijfels over...


Dit was het uitverkoren recept:
7 sjalotten
1 bol knoflook
scheutje olie
1 tl trassi
200 gr pepers
1.5 schijf goela djawa (javaanse suiker)
sap van halve citroen
5 el ketjap manis
en mijn eigen toevoeging een flink stuk gember

Klinkt lekker toch?

Goed, in de winkel hadden ze net geen rijpe rode pepers meer maar wel een hele kleurige bak vol mme Jeanets. En ik weet heus wel dat die nog wat heter zijn maar ze zien er zo onschuldig en vrolijk uit dat ik ze niet kon weerstaan. En he, het scheelde me weer een ritje naar een andere winkel.
Dus uiterst enthousiast ging ik aan de gang. Goede voorbereiding is het halve werk dus ik deed mn haar in een staart zodat ik niet met mn hete peper vingers aan mn gezicht hoefde te zitten. Toen de uien en knoflook met de trassie in de pan gingen sloegen de gefermenteerde garnalen al gelijk op mn keel. Dus tussen het roeren door stond ik op het balkon bij te komen. Bij het fijnhakken van de madammekes had ik netjes bijna alle zaadjes eruit gehaald, ik wilde tenslotte een lekkere sambal! Maar toen ik de pepers in de pan gooide liepen de tranen gelijk over mn wangen. De tip van een slok water in je mond houden hielp wel een beetje maar toch zocht ik mijn heil weer op het balkon. Toen de ketjap, suiker en citroen erbij en werd het al beter. Het begon eigenlijk best heel goed te ruiken. Hm, misschien komt het wel goed dacht ik nog even...
Na een tijdje pruttelen moest ik toch echt proeven of het wel lekker was of dat er nog een beetje zout of iets anders bij moest. Klotsende oksels kreeg ik ervan! Een heel klein likje was al genoeg om me een rood hoofd en prikkende ogen te bezorgen. Nog maar even laten pruttelen dan. Na een goed half uur rook het echt heel lekker, een beetje zoetig, kruidig, jummie! Dus de boel maar in potjes gedaan en oke, nog even proeven. Dit keer beter voorbereid pakte ik een toastje met een klein beetje hummus en deed daar een heel klein beetje sambal op. Het ziet er mooi uit, donker, goede textuur, niet te grof niet te fijn. En eigenlijk best heel lekker. Dacht ik! De kick komt altijd later! Zou het echt aan de mme Jeanets liggen, of is de verhouding pepers en andere ingredienten gewoon een beetje groot?
Hoe dan ook, ik heb toch nog prikkende ogen, na 6 keer mn handen wassen brandt het nog overal waar ik het aanraak , het zweet staat nog op mn voorhoofd maar ik heb mooi wel 2 potjes sambal staan.
Ik geef nog niet op. Ooit zullen jullie versteld staan van mijn sambal imperium!

zaterdag 18 juni 2011

Kiemkracht Of hoe je van een vlieg een olifant maakt

Goed, dus over het maken van veel lekkere beansprouts of in het goed nederlands spruitgroenten.
Verse alfalfa, taugé, radijskers, fenegriek en al die 100 andere varianten zijn niet alleen lekker op je broodje kaas of door de sla maar schijnen volgens het geitenwollensokken gezelschap ook nog eens verschrikkelijk gezond te zijn! Dus handen uit de mouwen en kweken maar die kleine sliertjes vol vitaminen en mineralen! Met gezonde blos aan de slag!
Het is echt supersimpel, en je hebt heus geen hele dure speciale kiembakjes nodig. Gewoon een grote glazen pot, een elastiekje of touwtje en een stukje gaas, kaasdoek of vitrage. Neem geen metalen gaas enzo want dat gaat helemaal mis.

Stap 1:
Doe je zaadjes in de pot. Ik heb een mix van de natuurwinkel maar je kunt ook gewoon eens soort nemen, al is dat wel een beetje saai natuurlijk. Een eetlepel in een pot van meer dan een halve liter. Ja, je gaat van een mug een olifant maken dus begin met voldoende ruimte.

Eetlepel zaadjes


Stap 2:
Vul de pot met water, gewoon helemaal vol. Doe je gaasjes erover en laat het zo een uur of 6 staan. Gewoon op het aanrecht zodat je het niet vergeet. Giet na 6 uur het water af. Je kunt de pot dus gewoon ondersteboven houden en het water loopt er zo uit. Maak het jezelf vooral gemakkelijk. Zet daarna de pot ondersteboven weg in een keukenkastje of op een andere donkere plaats. De druppels water die er nog inzitten moeten er wel nog uit kunnen dus ik zet hem altijd schuin in een oude ijsdoos. Blijft je kastje ook meteen lekker schoon.

Stap 3:
Goed spoelen
De volgende dag vul je de pot weer met water, gewoon door het gaasje, schud je de boel een beetje en giet je het gelijk weer af en zet het weer terug. Dit mag je 3 keer per dag doen, maar ik vergeet dat dus regelmatig en met 1 keer per dag gaat het ook prima. Geniet er dan ook even van dat je ziet dat er al kleine plantjes beginnen te groeien! Hoi hoi hoi, het werkt!






Klaar
Stap 4:
Na ongeveer 3 dagen (verschilt per mix, sommige duren wel langer geloof ik) zijn ze groot genoeg om te eten. De laatste dag zet je ze niet donker weg, maar gewoon op het aanrecht ofzo. Volgens mij gebeurt er door het licht iets met bladgroenkorrels die dan weer extra turbo gezond zijn maar daar weet ik echt het fijne niet van.

En hier is uw overheerlijke pot met verse uiterst gezonde sliertjes! Je kunt de kiempjes een paar dagen goeg houden door ze gewoon in de koelkast te zetten, met pot en al. En daarna begin je weer opnieuw natuurlijk... Rocket science!