Ik wil nog even terugkomen op de moestuin.
Kijk eens goed naar de volgende foto en vertel mij wat u daar ziet, behalve dat hele leuke zelfgemaakte rokje met blauwe panterprint...
Inderdaad, bar weinig moes! Onze moestuin is momenteel meer een bloemen tuin. Een heel klein pompoentje daar links onderin, en een grote andijvie voor me, maar die is vandaag in een heerlijk stamppotje met een gehaktbal verdwenen. Die enorme bloemenzee achter me bestaat uit afrikaantjes. Nou, behoorlijke afrikanen kan ik wel zeggen. Behoorlijk wilde afrikanen ook. Zelf uit een zaadje laten groeien, niks geen plantje van het tuincentrum. Een heel klein zaadje in een klein bakje, en toen heel langzaam werd dat een plantje, dat zetten we buiten en toen werd het een iets groter plantje, met bloemen en het bleef groeien. En groeien, en groeien! Dat hele bos kwam uit twee hele kleine zaadjes en groeit ongestoord verder. Net als de goudsbloemen. En net als de oost indische kers. Wat iest minder goed wil groeien met al die natte dagen is de kool, de pompoen, de mais, de courgette. Alles wat we graag wilde eten zeg maar.
Ik geef niet snel op en heb voor volgend jaar al heel wat aantekeningen. Volgens de meneren van het weer was het dit jaar ook de natste zomer in 100 jaar ofzo dus ik heb een excuus.
Gelukkig mag ik even op de tuin van de buurvrouw passen als ze op vakantie is, dus maak ik gewoon nog een keer een gevulde patisson.
Posts tonen met het label moestuin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moestuin. Alle posts tonen
zondag 4 september 2011
vrijdag 29 juli 2011
Bloeiende broccoli
In het aller beginste van onze tuin, een paar maanden geleden, wisten we nog bijna niets. Nu weten we steeds een beetje meer, ervaring enzo.
Zo wilden de kooltjes niet zo groeien. We zaaiden de rode kool en broccoli binnen in eierdozen voor het raam, maar de helft kwam maar op. En echt sterk werden ze ook niet. Het afharden is ook niet onze sterkste kant kwamen de koning en ik achter. Een dagje op het balkon, dan weer binnen 's avonds en de volgende dag vergaten we het tot we ze spontaan in de volle grond uitzetten. Zo enthousiast als we waren!
Goed, de helft ging dood, de andere helft bijna en we zaaide buiten nog maar wat extra 'op goed geluk'. Ondertussen groeien de rode kolen over de pastinaken heen, de goudsbloemen over de kolen en hadden we zowaar één heuse broccoli in ons veld.
Ik zei tegen de koning: we moeten hem nu opeten, hij is nog niet zo heel groot maar volgens mij schiet hij bijna door.
De koning zei tegen mij: nee joh! Hij is nog zo klein, dat is zielig. We laten hem nog wat groter worden.
Dus we besloten democratisch om onze broccoli te laten groeien, of te zien wat er zou gebeuren. 2 Dagen later zaten er gele bloemetjes in de broccoli.
Zo werd de broccoli geplukt en als een bosje bloemen in een vaas gezet.
Toen wilde ik wel eens weten of je het dan nog kan eten, of wat je er mee moet doen, zo'n bloeiende broccoli.Op een klein regeltje in een wazig forum kon ik niets vinden, behalve dat je 'te laat' bent als er bloemen in komen. Maar dat ene regeltje zei dit: Voor volwassenen is Broccoli nog gezonder als hij in bloei staat. Hmm, spannend! Uiteindelijk belandde hij op ons bord in het eeuwenoude familie recept van de koning. Niet zozeer een culinair hoogstandje als wel prima eten voor zo'n dag dat je nergens echt zin hebt: rijst, broccoli en worstjes met champignonsaus. En het is lekkerder dan ik dacht toen ik dit voor het eerst meemaakte.
Bloeiende Broccoli dus, is prima te eten! Een beetje bitterder, maar met een klontje boter en een sausje heel goed te eten.
Dus vandaag heb ik weer wat nieuws gedaan! Maar dat had ik eerder vandaag ook al, toen ik mijn eerste potje anti rimpel creme kocht...
Zo wilden de kooltjes niet zo groeien. We zaaiden de rode kool en broccoli binnen in eierdozen voor het raam, maar de helft kwam maar op. En echt sterk werden ze ook niet. Het afharden is ook niet onze sterkste kant kwamen de koning en ik achter. Een dagje op het balkon, dan weer binnen 's avonds en de volgende dag vergaten we het tot we ze spontaan in de volle grond uitzetten. Zo enthousiast als we waren!
Goed, de helft ging dood, de andere helft bijna en we zaaide buiten nog maar wat extra 'op goed geluk'. Ondertussen groeien de rode kolen over de pastinaken heen, de goudsbloemen over de kolen en hadden we zowaar één heuse broccoli in ons veld.
Ik zei tegen de koning: we moeten hem nu opeten, hij is nog niet zo heel groot maar volgens mij schiet hij bijna door.
De koning zei tegen mij: nee joh! Hij is nog zo klein, dat is zielig. We laten hem nog wat groter worden.
Dus we besloten democratisch om onze broccoli te laten groeien, of te zien wat er zou gebeuren. 2 Dagen later zaten er gele bloemetjes in de broccoli.
Zo werd de broccoli geplukt en als een bosje bloemen in een vaas gezet.
Toen wilde ik wel eens weten of je het dan nog kan eten, of wat je er mee moet doen, zo'n bloeiende broccoli.Op een klein regeltje in een wazig forum kon ik niets vinden, behalve dat je 'te laat' bent als er bloemen in komen. Maar dat ene regeltje zei dit: Voor volwassenen is Broccoli nog gezonder als hij in bloei staat. Hmm, spannend! Uiteindelijk belandde hij op ons bord in het eeuwenoude familie recept van de koning. Niet zozeer een culinair hoogstandje als wel prima eten voor zo'n dag dat je nergens echt zin hebt: rijst, broccoli en worstjes met champignonsaus. En het is lekkerder dan ik dacht toen ik dit voor het eerst meemaakte.
Bloeiende Broccoli dus, is prima te eten! Een beetje bitterder, maar met een klontje boter en een sausje heel goed te eten.
Dus vandaag heb ik weer wat nieuws gedaan! Maar dat had ik eerder vandaag ook al, toen ik mijn eerste potje anti rimpel creme kocht...
maandag 27 juni 2011
Lekker leven op het landgoed
En toen was het spontaan 36 graden. Of zo leek het tenminste. Maar 26 toch zeker wel!
Heel de middag had ik dekking gezocht in het koele atelier bij de patroonteken juf, maar zelfs daar stond ik met het zweet op mijn voorhoofd te werken (en dat kwam niet door de sambal).
Toen ik van de laatste les voor de vakantie naar huis fietste naar de koning schroeide ik mijn kont bijna aan mn zadel. Wat een hitte op straat! De koning en ik hadden eerder bedacht lekker op het strand te gaan eten maar we hebben geen parasol en echt, zonnesteek garantie vandaag. Wijs als we zijn vonden we een beter onderkomen.
Met de verse pastasalade onder de arm, een koude fles wijn en de rode gieter togen wij naar ons landgoed.
Heel de middag had ik dekking gezocht in het koele atelier bij de patroonteken juf, maar zelfs daar stond ik met het zweet op mijn voorhoofd te werken (en dat kwam niet door de sambal).
Toen ik van de laatste les voor de vakantie naar huis fietste naar de koning schroeide ik mijn kont bijna aan mn zadel. Wat een hitte op straat! De koning en ik hadden eerder bedacht lekker op het strand te gaan eten maar we hebben geen parasol en echt, zonnesteek garantie vandaag. Wijs als we zijn vonden we een beter onderkomen.
Met de verse pastasalade onder de arm, een koude fles wijn en de rode gieter togen wij naar ons landgoed.
Tussen de bloeiende bloemen en de klimmende bonen genoten wij van ons koningsmaal. En wederom sprak zij de wijze woorden: het Paradijs is hier!
zaterdag 18 juni 2011
Kiemkracht Of hoe je van een vlieg een olifant maakt
Goed, dus over het maken van veel lekkere beansprouts of in het goed nederlands spruitgroenten.
Verse alfalfa, taugé, radijskers, fenegriek en al die 100 andere varianten zijn niet alleen lekker op je broodje kaas of door de sla maar schijnen volgens het geitenwollensokken gezelschap ook nog eens verschrikkelijk gezond te zijn! Dus handen uit de mouwen en kweken maar die kleine sliertjes vol vitaminen en mineralen! Met gezonde blos aan de slag!
Het is echt supersimpel, en je hebt heus geen hele dure speciale kiembakjes nodig. Gewoon een grote glazen pot, een elastiekje of touwtje en een stukje gaas, kaasdoek of vitrage. Neem geen metalen gaas enzo want dat gaat helemaal mis.
Stap 1:
Doe je zaadjes in de pot. Ik heb een mix van de natuurwinkel maar je kunt ook gewoon eens soort nemen, al is dat wel een beetje saai natuurlijk. Een eetlepel in een pot van meer dan een halve liter. Ja, je gaat van een mug een olifant maken dus begin met voldoende ruimte.
Stap 2:
Vul de pot met water, gewoon helemaal vol. Doe je gaasjes erover en laat het zo een uur of 6 staan. Gewoon op het aanrecht zodat je het niet vergeet. Giet na 6 uur het water af. Je kunt de pot dus gewoon ondersteboven houden en het water loopt er zo uit. Maak het jezelf vooral gemakkelijk. Zet daarna de pot ondersteboven weg in een keukenkastje of op een andere donkere plaats. De druppels water die er nog inzitten moeten er wel nog uit kunnen dus ik zet hem altijd schuin in een oude ijsdoos. Blijft je kastje ook meteen lekker schoon.
Stap 3:
De volgende dag vul je de pot weer met water, gewoon door het gaasje, schud je de boel een beetje en giet je het gelijk weer af en zet het weer terug. Dit mag je 3 keer per dag doen, maar ik vergeet dat dus regelmatig en met 1 keer per dag gaat het ook prima. Geniet er dan ook even van dat je ziet dat er al kleine plantjes beginnen te groeien! Hoi hoi hoi, het werkt!
Stap 4:
Na ongeveer 3 dagen (verschilt per mix, sommige duren wel langer geloof ik) zijn ze groot genoeg om te eten. De laatste dag zet je ze niet donker weg, maar gewoon op het aanrecht ofzo. Volgens mij gebeurt er door het licht iets met bladgroenkorrels die dan weer extra turbo gezond zijn maar daar weet ik echt het fijne niet van.
En hier is uw overheerlijke pot met verse uiterst gezonde sliertjes! Je kunt de kiempjes een paar dagen goeg houden door ze gewoon in de koelkast te zetten, met pot en al. En daarna begin je weer opnieuw natuurlijk... Rocket science!
Verse alfalfa, taugé, radijskers, fenegriek en al die 100 andere varianten zijn niet alleen lekker op je broodje kaas of door de sla maar schijnen volgens het geitenwollensokken gezelschap ook nog eens verschrikkelijk gezond te zijn! Dus handen uit de mouwen en kweken maar die kleine sliertjes vol vitaminen en mineralen! Met gezonde blos aan de slag!
Het is echt supersimpel, en je hebt heus geen hele dure speciale kiembakjes nodig. Gewoon een grote glazen pot, een elastiekje of touwtje en een stukje gaas, kaasdoek of vitrage. Neem geen metalen gaas enzo want dat gaat helemaal mis.
Stap 1:
Doe je zaadjes in de pot. Ik heb een mix van de natuurwinkel maar je kunt ook gewoon eens soort nemen, al is dat wel een beetje saai natuurlijk. Een eetlepel in een pot van meer dan een halve liter. Ja, je gaat van een mug een olifant maken dus begin met voldoende ruimte.
| Eetlepel zaadjes |
Stap 2:
Vul de pot met water, gewoon helemaal vol. Doe je gaasjes erover en laat het zo een uur of 6 staan. Gewoon op het aanrecht zodat je het niet vergeet. Giet na 6 uur het water af. Je kunt de pot dus gewoon ondersteboven houden en het water loopt er zo uit. Maak het jezelf vooral gemakkelijk. Zet daarna de pot ondersteboven weg in een keukenkastje of op een andere donkere plaats. De druppels water die er nog inzitten moeten er wel nog uit kunnen dus ik zet hem altijd schuin in een oude ijsdoos. Blijft je kastje ook meteen lekker schoon.
Stap 3:
| Goed spoelen |
| Klaar |
Na ongeveer 3 dagen (verschilt per mix, sommige duren wel langer geloof ik) zijn ze groot genoeg om te eten. De laatste dag zet je ze niet donker weg, maar gewoon op het aanrecht ofzo. Volgens mij gebeurt er door het licht iets met bladgroenkorrels die dan weer extra turbo gezond zijn maar daar weet ik echt het fijne niet van.
En hier is uw overheerlijke pot met verse uiterst gezonde sliertjes! Je kunt de kiempjes een paar dagen goeg houden door ze gewoon in de koelkast te zetten, met pot en al. En daarna begin je weer opnieuw natuurlijk... Rocket science!
Abonneren op:
Posts (Atom)

