zaterdag 24 september 2011

Het moet druipen langs je kin....

Soms spreken mensen mij aan dat ik zo veel over gezond eten weet. Misschien komt dat omdat er hier regelmatig recepten verschijnen van lekker maar o zo gezonde dingen. Voordat ik heilig verklaard word wil ik graag even biechten.
Ik zondig.
Heus.
De meeste hou ik voor mezelf, het gaat niemand wat aan dat ik net een halve zak chips met 2 biertje op heb terwijl ik slechte series zat te kijken, maar vorige week aten de koning en ik hamburgers. En dat zou iedereen moeten doen. Liefst wekelijks. Of toch om de 14 dagen.
Nou aten wij de hamburgers vroeger nog met een gezonde salade en gebakken aardappeltjes maar in de loop van de tijd zijn die afgevallen. Gewoon 2 hamburgers per persoon en verder heb je niets nodig. Een glas koude cola ernaast misschien, maar meer niet.
Met hamburgers bedoelen we dus een heuse, verse, zelf gemixte, verse biologische gehakt burger met een broodje en heel veel erop. En een geheim ingrediënt. U moet weten dat de Koning zegt dat hij geen mosterd lust maar dat is niet waar. Van die hele scherpe mosterd houdt hij niet zo, maar toen leerde hij mij kennen en met mij kwam de honingmosterd. En die wilde hij ook niet kennen todat ik de honingmosterd aanprees naast een vers gebraden beenham. Sindsdien gaat er een half potje honingmosterd op bij een beenham, én is het ons geheime ingrediënt voor een geslaagde burger. Dat ik dat deel met jullie is dus best een eer. Hou het stil, voordat de prijs opgedreven wordt en wij op illegale wijze aan de mosterd moeten komen.

Wat gaat er nog meer op een koninklijke hamburger? Bacon! Ja, als je dan toch gaat zondigen kun je het maar beter goed doen.

Planning technisch lijkt een hamburger heel simpel maar schijn bedriegt. Het is natuurlijk een bouwpakket dus alles op tafel en iedereen mag zijn eigen burger bouwen, naar eigen smaak en inzicht. Dan moet alles tegelijk op tafel staan dus begin niet met het bakken van de hamburgers want dan zijn ze veel te gaar en droog tegen de tijd dat de rest klaar staat. De Koning denkt daar anders over. Hij maakt de burgers, dus als hij honger krijgt, het is toch een echte man, denkt hij aan vleesch! Het is hier altijd weer rennen en vliegen in onze mini-keuken om alles tegelijk klaar te krijgen. Om u deze zorgen te besparen krijgt u van mij het stappenplan burgers bouwen hierbij gratis en voor niets!


Hamburgers:
Snij een grote ui, hou een klein beetje apart voor in het gehakt en zet de rest met wat boter in een pannetje op zodat deze lekker zacht, zoet en licht bruin kan worden.
Zet de oven aan zodat de broodjes er straks in kunnen om even een beetje warm en knapperig te worden.
Snij een tomaat in plakken, was wat blaadjes sla en laat wat ananas uitlekken om straks te grillen.
Meng het gehakt met een beetje fijn gehakte ui, peper, zout, kerrie poeder, ketchup, worcestershire sauce, een eitje en wat paneermeel. Lekker kneden en gehaktballen vormen. Maak dus ronde ballen, geen platte schijven. Dat komt later.
Bak de bacon in een pan lekker knapperig en laat het op wat keukenpapier uitlekken. Doe de broodjes in de oven, de ananas even grillen in een pan en smelt lekker wat boter voor de burgers.
Nu komt het belangrijkste: als de pan heet is leg je de gehaktballen erin en duw je ze met een spatel plat. Jaja, hoogstaande burger techniek! Als ze lekker bruin zijn draai je ze om.
Dek de tafel, of beter nog: laat dat doen, met borden, mayonaise, ketchup, honingmosterd, de sla, tomaat, uien, ananas, ui, bacon en broodjes. En natuurlijk de cola!
Laat de hamburgers niet te lang op het vuur. Ze moeten natuurlijk wel gaar zijn maar niet zo droog vanbinnen. Als je twijfelt mag je heus wel even eentje een beetje open snijden om te kijken. 


Aan tafel en smullen maar! O en vergeet de servetten niet, het moet druipen langs je kin...

woensdag 7 september 2011

Humus of hoemoes of hoe het ook heet

Nog even een receptje tussendoor. Vroeger vond ik er eigenlijk niks aan, humus. Beetje korrelig, smakeloos, saai. Toen de Koning ineens met humus van de winkel thuis kwam en er weken niets anders op zijn brood werd gesmeerd kon ik toch niet achter blijven. En langzaam kwamer er steeds betere combinaties naar boven. Toegegeven, enkel humus doet me nog steeds niet zo veel maar zelfgemaakte humus is al stukken lekkerder en ook nog veel goedkoper. We blijven krenterige hollanders natuurlijk!
 Dan heerlijk zelfgemaakte humus op een broodje met nog meer lekkers en je hebt een feestje op je bord. En heus, het is reuze gezond!
De enige voorwaarde voor dit recept is dat je een keukenmachine of een blender hebt, of leen er even eentje van de buurvrouw.



Nodig voor een flinke lading:
1 blik kikkerwten, giet ze af maar bewaar het vocht nog even
1 pot tahin sesampasta
knoflook
limoen
harissa (of sambal, of iets anders lekker heets)
koriander

De verhouding is ongeveer 2 delen kikkererwten op 1 deel tahin. Dus ongeveer een halve pot tahin om een blik kikkererwten. Gooi dit in de keukenmachine samen met 2 tenen knoflook (of meer) een flinke dot harissa (of minder) sap van een limoen en een handje vol verse koriander. Pureer dit geheel tot een smeuïge pasta. Als het een beetje te hard blijft kun je een paar eetlepels kikkererwtenvocht toevoegen. Nu moet je af en toe even proeven of er nog wat meer limoen of knoflook in moet. Als het lekker is en je vind het een mooie consistentie hebben is het klaar.

In de koelkast blijft het een paar dagen goed, maar je kunt ook een deel invriezen.
Mijn favoriet staat op de foto. Bio broodje met een klein beetje sambal, humus, beansprouts, en kleine tomaatjes. Man, das smullen!

zondag 4 september 2011

Wilde Afrikaantjes

Ik wil nog even terugkomen op de moestuin.
Kijk eens goed naar de volgende foto en vertel mij wat u daar ziet, behalve dat hele leuke zelfgemaakte rokje met blauwe panterprint...


Inderdaad, bar weinig moes! Onze moestuin is momenteel meer een bloemen tuin. Een heel klein pompoentje daar links onderin, en een grote andijvie voor me, maar die is vandaag in een heerlijk stamppotje met een gehaktbal verdwenen. Die enorme bloemenzee achter me bestaat uit afrikaantjes. Nou, behoorlijke afrikanen kan ik wel zeggen. Behoorlijk wilde afrikanen ook. Zelf uit een zaadje laten groeien, niks geen plantje van het tuincentrum. Een heel klein zaadje in een klein bakje, en toen heel langzaam werd dat een plantje, dat zetten we buiten en toen werd het een iets groter plantje, met bloemen en het bleef groeien. En groeien, en groeien! Dat hele bos kwam uit twee hele kleine zaadjes en groeit ongestoord verder. Net als de goudsbloemen. En net als de oost indische kers. Wat iest minder goed wil groeien met al die natte dagen is de kool, de pompoen, de mais, de courgette. Alles wat we graag wilde eten zeg maar.
Ik geef niet snel op en heb voor volgend jaar al heel wat aantekeningen. Volgens de meneren van het weer was het dit jaar ook de natste zomer in 100 jaar ofzo dus ik heb een excuus.
Gelukkig mag ik even op de tuin van de buurvrouw passen als ze op vakantie is, dus maak ik gewoon nog een keer een gevulde patisson.

donderdag 25 augustus 2011

Patisson maakt het leven spannend

Zo komt er nog eens wat op je bord te liggen! Voor ik het wist had ik mijn andijvie geruild tegen een patisson. Ook ik had daar nog nooit van gehoord, maar het is een soort courgette die doet alsof 'ie een pompoentje is. Heel schattig, rond, knobbelig en bleek van kleur. Zo onschuldig. Maar wat een consternatie deze kleine vriend veroorzaakte!
Het begon allemaal in de moestuin waar mijn vriendinnetje vroeg of ik een pattison wilde hebben. Ze kwamen bij haar al bijna de neus uit. Ik sputterde nog wat dat ik niet zo goed wist wat ik ermee moest maar voor ik het wist had ik uitleg gekregen en zat de patisson in mijn tas. Eenmaal thuis besloot ik er, zoals was uitgelegd, een ovenschotel van te maken. Even voorkoken, dan beetje uithollen en vullen, lekker beetje kaas erover en even in de oven. De vulling zou dus iets met groente en rijst worden en misschien een beetje vlees of nootjes. Met zo'n knapperig kaaskorstje. Lekker kneuterig.
Toen had ik ineens zoete aardappel in mn hoofd. Ik weet niet hoe het kan, maar soms zit er iets in m'n hoofd wat daar niet  hoort maar weet ik niet hoe ik het eruit moet krijgen. Het kan een grappig woord zijn (terrestrial re-radiation staat met stip op één, ook al bestaat dat woord officieel niet) maar gister was het dus zoete aardappel. En zo kocht ik die om het maar uit m'n hoofd te krijgen.
Er lag in het groentenrekje thuis ook nog een stuk verse gember en zo kwam het dat mijn kneuterige vulling ineens een heel ander smaakje kreeg. Bleek ik ook nog een pakje kokosmelk te hebben en toen was het ineens een soort curry geworden. Maar dat was niet de bedoeling! Hoe kon ik dat nou combineren met een truttige pattison?! De paniek sloeg me om het hart. Hoe kon ik dit de Koning aandoen? Even diep ademhalen en toen heb ik gewoon gedaan alsof ik gek was. De patisson uitgehold, gevuld en de rest van de curry gewoon in de schaal laten liggen. Patisson erop en in de oven. Ik was nog wel zo helder van geest om dat kaaskorstje maar achterwegen te laten.


Het resultaat was een verrassend heerlijke maaltijd. Eigenlijk een behoorlijk goede combinatie. De Koning zat te smullen en ook ik ben verkocht. De smaak van patisson is behoorlijk gelijk aan courgette maar het vruchtvlees is een stuk steviger, niet zo snottig. En het gaat dus prima in een curry.
Ik wil volgend jaar ook een patisson in mijn tuin. En van de Koning mag het.
Morgen eten we weer gewoon andijvie.

woensdag 17 augustus 2011

Hoe stippeltje niet meer verder wilde en de vakantie toch een succes werd

Het zuiden van Frankrijk moest het worden. Een cursus notabene! De Koning en ik zouden gaan klimmen. Nou doen we dat wel vaker maar dan binnen en niet op hoge bergen. Al viel het klimmen de laatste tijd wat tegen omdat we eigenlijk vaker aan het boulderen waren...
Nu zouden wij niet in een keer naar het zuiden rijden, maar rustig aan. De eerste nacht stonden we dus gezellig op de camping in Fontainebleau, met een kampvuur en volle zin in de vakantie! 's Ochtend op tijd weer op, tent afbreken, inpakken en om 9 uur stond ons stippeltjes autootje weer ingeladen klaar om te gaan. Sleutel in het contact, halve slag draaien, pruttel pruttel prut. Hm zou het nog te koud zijn? Onze bolide is heel betrouwbaar, maar soms moet je even een kwartiertje wachten en dan doet ie het wel. Dus maar even naar de bakker om alvast wat baguettes en pain-au-chocolat in de slaan voor de komende 8 uur op de route du soleil.
Maar nee. Stippeltje wilde niet meer. Dus even proberen met een beetje hulp.


En wat grotere hulp.


En nog wat grotere hulp.

Lang verhaal kort: we zaten vast in Fontainebleau! Kennelijk was het niet de bedoeling dat de Koning en ik aan touwen zouden hangen, maar moesten we het doen met boulders en crashpads. Eigenlijk hadden we niets te klagen. Vrienden uit de klimhal thuis kwamen de volgende dag zomaar de camping oprijden omdat ze verregend waren in Italië en Zwitsterland, dus al met al hadden we een hele fijne tijd todat...
Kiespijn..
Uiteindelijk kregen we na 8 dagen een telefoontje dat de auto het weer deed dus die middag nog pakte we wederom onze tent in en de volgende ochtend werden bij de tandarts mijn wortelkanalen eens lekker opgepoetst.
Lang leve de vakantie...

Maar natuurlijk is er een wijze les uit dit avontuur te leren en wel deze: Toen de auto echt stuk was, en we niet hoefde te denken over de opties omdat die er gewoon even niet waren, was ik zo ontspannen! Het niet hoeven maken van beslissingen was heerlijk! We konden met mensen meerijden als ze gingen, dus er viel niets te plannen, we hoefden niet te bedenken of het ergens anders leuker was of dat we nog zouden blijven. Jammer van de kiespijn, maar het was eigenlijk een van de meest ontspannen vakanties ooit!

En waar je ook bent, lekker eten maakt altijd alles beter :-)

Couscous salade geserveerd op een crashpad

vrijdag 29 juli 2011

Bloeiende broccoli

In het aller beginste van onze tuin, een paar maanden geleden, wisten we nog bijna niets. Nu weten we steeds een beetje meer, ervaring enzo.
Zo wilden de kooltjes niet zo groeien. We zaaiden de rode kool en broccoli binnen in eierdozen voor het raam, maar de helft kwam maar op. En echt sterk werden ze ook niet. Het afharden is ook niet onze sterkste kant kwamen de koning en ik achter. Een dagje op het balkon, dan weer binnen 's avonds en de volgende dag vergaten we het tot we ze spontaan in de volle grond uitzetten. Zo enthousiast als we waren!
Goed, de helft ging dood, de andere helft bijna en we zaaide buiten nog maar wat extra 'op goed geluk'. Ondertussen groeien de rode kolen over de pastinaken heen, de goudsbloemen over de kolen en hadden we zowaar één heuse broccoli in ons veld.
Ik zei tegen de koning: we moeten hem nu opeten, hij is nog niet zo heel groot maar volgens mij schiet hij bijna door.
De koning zei tegen mij: nee joh! Hij is nog zo klein, dat is zielig. We laten hem nog wat groter worden.
Dus we besloten democratisch om onze broccoli te laten groeien, of te zien wat er zou gebeuren. 2 Dagen later zaten er gele bloemetjes in de broccoli.
Zo werd de broccoli  geplukt en als een bosje bloemen in een vaas gezet.


Toen wilde ik wel eens weten of je het dan nog kan eten, of wat je er mee moet doen, zo'n bloeiende broccoli.Op een klein regeltje in een wazig forum kon ik niets vinden, behalve dat je 'te laat' bent als er bloemen in komen. Maar dat ene regeltje zei dit: Voor volwassenen is Broccoli nog gezonder als hij in bloei staat. Hmm, spannend! Uiteindelijk belandde hij op ons bord in het eeuwenoude familie recept van de koning. Niet zozeer een culinair hoogstandje als wel prima eten voor zo'n dag dat je nergens echt zin hebt: rijst, broccoli en worstjes met champignonsaus. En het is lekkerder dan ik dacht toen ik dit voor het eerst meemaakte.
Bloeiende Broccoli dus, is prima te eten! Een beetje bitterder, maar met een klontje boter en een sausje heel goed te eten.
Dus vandaag heb ik weer wat nieuws gedaan! Maar dat had ik eerder vandaag ook al, toen ik mijn eerste potje anti rimpel creme kocht...

dinsdag 19 juli 2011

Een mevrouwtje voor mevrouw

De prinses zei tegen mij, tussen neus en lippen door, dat de baby-prinses geen pop heeft. Een lieve baby hoort toch op z'n minst een pop te hebben vond ik. En zo zat ik de volgende dag een heuse lappenpop te naaien.

Er liggen lapjes genoeg hier, dus een beetje freubelen later was er zowaar een popje, zonder gezicht en zonder haar. De prinses heeft dreadlocks, de vader van de baby-prinses ook, dus kreeg de pop ook heuse slierten op haar hoofd. Zelf gevilt van lekker zachte merino wol, ruikt stukken beter dan echte dreadlocks :-)


Ondertussen was het ver voorbij middernacht, maar als ik dan eenmaal op dreef ben is het lastig zomaar te stoppen. En zeg nou zelf, een pop zonder gezicht is toch een beetje eng. Ik kreeg al een beetje Chucky visioenen toen ik de naald in het gezicht van het popje zetten. Het was onguur weer, donker, en ik voerde een wonderlijk voodoo ritueel uit met borduurgaren. De goden waren me best goedgezind want ik kon tevreden gaan slapen. Ze kijkt lief, al zeg ik het zelf.


Natuurlijk moest de pop een naam, na veel wikken en wegen met zoetsappige namen is hier dan Mevrouwtje! De baby-prinses lijkt er erg tevreden mee.