Ik wil nog even terugkomen op de moestuin.
Kijk eens goed naar de volgende foto en vertel mij wat u daar ziet, behalve dat hele leuke zelfgemaakte rokje met blauwe panterprint...
Inderdaad, bar weinig moes! Onze moestuin is momenteel meer een bloemen tuin. Een heel klein pompoentje daar links onderin, en een grote andijvie voor me, maar die is vandaag in een heerlijk stamppotje met een gehaktbal verdwenen. Die enorme bloemenzee achter me bestaat uit afrikaantjes. Nou, behoorlijke afrikanen kan ik wel zeggen. Behoorlijk wilde afrikanen ook. Zelf uit een zaadje laten groeien, niks geen plantje van het tuincentrum. Een heel klein zaadje in een klein bakje, en toen heel langzaam werd dat een plantje, dat zetten we buiten en toen werd het een iets groter plantje, met bloemen en het bleef groeien. En groeien, en groeien! Dat hele bos kwam uit twee hele kleine zaadjes en groeit ongestoord verder. Net als de goudsbloemen. En net als de oost indische kers. Wat iest minder goed wil groeien met al die natte dagen is de kool, de pompoen, de mais, de courgette. Alles wat we graag wilde eten zeg maar.
Ik geef niet snel op en heb voor volgend jaar al heel wat aantekeningen. Volgens de meneren van het weer was het dit jaar ook de natste zomer in 100 jaar ofzo dus ik heb een excuus.
Gelukkig mag ik even op de tuin van de buurvrouw passen als ze op vakantie is, dus maak ik gewoon nog een keer een gevulde patisson.
zondag 4 september 2011
donderdag 25 augustus 2011
Patisson maakt het leven spannend
Zo komt er nog eens wat op je bord te liggen! Voor ik het wist had ik mijn andijvie geruild tegen een patisson. Ook ik had daar nog nooit van gehoord, maar het is een soort courgette die doet alsof 'ie een pompoentje is. Heel schattig, rond, knobbelig en bleek van kleur. Zo onschuldig. Maar wat een consternatie deze kleine vriend veroorzaakte!
Het begon allemaal in de moestuin waar mijn vriendinnetje vroeg of ik een pattison wilde hebben. Ze kwamen bij haar al bijna de neus uit. Ik sputterde nog wat dat ik niet zo goed wist wat ik ermee moest maar voor ik het wist had ik uitleg gekregen en zat de patisson in mijn tas. Eenmaal thuis besloot ik er, zoals was uitgelegd, een ovenschotel van te maken. Even voorkoken, dan beetje uithollen en vullen, lekker beetje kaas erover en even in de oven. De vulling zou dus iets met groente en rijst worden en misschien een beetje vlees of nootjes. Met zo'n knapperig kaaskorstje. Lekker kneuterig.
Toen had ik ineens zoete aardappel in mn hoofd. Ik weet niet hoe het kan, maar soms zit er iets in m'n hoofd wat daar niet hoort maar weet ik niet hoe ik het eruit moet krijgen. Het kan een grappig woord zijn (terrestrial re-radiation staat met stip op één, ook al bestaat dat woord officieel niet) maar gister was het dus zoete aardappel. En zo kocht ik die om het maar uit m'n hoofd te krijgen.
Er lag in het groentenrekje thuis ook nog een stuk verse gember en zo kwam het dat mijn kneuterige vulling ineens een heel ander smaakje kreeg. Bleek ik ook nog een pakje kokosmelk te hebben en toen was het ineens een soort curry geworden. Maar dat was niet de bedoeling! Hoe kon ik dat nou combineren met een truttige pattison?! De paniek sloeg me om het hart. Hoe kon ik dit de Koning aandoen? Even diep ademhalen en toen heb ik gewoon gedaan alsof ik gek was. De patisson uitgehold, gevuld en de rest van de curry gewoon in de schaal laten liggen. Patisson erop en in de oven. Ik was nog wel zo helder van geest om dat kaaskorstje maar achterwegen te laten.
Het begon allemaal in de moestuin waar mijn vriendinnetje vroeg of ik een pattison wilde hebben. Ze kwamen bij haar al bijna de neus uit. Ik sputterde nog wat dat ik niet zo goed wist wat ik ermee moest maar voor ik het wist had ik uitleg gekregen en zat de patisson in mijn tas. Eenmaal thuis besloot ik er, zoals was uitgelegd, een ovenschotel van te maken. Even voorkoken, dan beetje uithollen en vullen, lekker beetje kaas erover en even in de oven. De vulling zou dus iets met groente en rijst worden en misschien een beetje vlees of nootjes. Met zo'n knapperig kaaskorstje. Lekker kneuterig.
Toen had ik ineens zoete aardappel in mn hoofd. Ik weet niet hoe het kan, maar soms zit er iets in m'n hoofd wat daar niet hoort maar weet ik niet hoe ik het eruit moet krijgen. Het kan een grappig woord zijn (terrestrial re-radiation staat met stip op één, ook al bestaat dat woord officieel niet) maar gister was het dus zoete aardappel. En zo kocht ik die om het maar uit m'n hoofd te krijgen.
Er lag in het groentenrekje thuis ook nog een stuk verse gember en zo kwam het dat mijn kneuterige vulling ineens een heel ander smaakje kreeg. Bleek ik ook nog een pakje kokosmelk te hebben en toen was het ineens een soort curry geworden. Maar dat was niet de bedoeling! Hoe kon ik dat nou combineren met een truttige pattison?! De paniek sloeg me om het hart. Hoe kon ik dit de Koning aandoen? Even diep ademhalen en toen heb ik gewoon gedaan alsof ik gek was. De patisson uitgehold, gevuld en de rest van de curry gewoon in de schaal laten liggen. Patisson erop en in de oven. Ik was nog wel zo helder van geest om dat kaaskorstje maar achterwegen te laten.
Het resultaat was een verrassend heerlijke maaltijd. Eigenlijk een behoorlijk goede combinatie. De Koning zat te smullen en ook ik ben verkocht. De smaak van patisson is behoorlijk gelijk aan courgette maar het vruchtvlees is een stuk steviger, niet zo snottig. En het gaat dus prima in een curry.
Ik wil volgend jaar ook een patisson in mijn tuin. En van de Koning mag het.
Morgen eten we weer gewoon andijvie.
woensdag 17 augustus 2011
Hoe stippeltje niet meer verder wilde en de vakantie toch een succes werd
Het zuiden van Frankrijk moest het worden. Een cursus notabene! De Koning en ik zouden gaan klimmen. Nou doen we dat wel vaker maar dan binnen en niet op hoge bergen. Al viel het klimmen de laatste tijd wat tegen omdat we eigenlijk vaker aan het boulderen waren...
Nu zouden wij niet in een keer naar het zuiden rijden, maar rustig aan. De eerste nacht stonden we dus gezellig op de camping in Fontainebleau, met een kampvuur en volle zin in de vakantie! 's Ochtend op tijd weer op, tent afbreken, inpakken en om 9 uur stond ons stippeltjes autootje weer ingeladen klaar om te gaan. Sleutel in het contact, halve slag draaien, pruttel pruttel prut. Hm zou het nog te koud zijn? Onze bolide is heel betrouwbaar, maar soms moet je even een kwartiertje wachten en dan doet ie het wel. Dus maar even naar de bakker om alvast wat baguettes en pain-au-chocolat in de slaan voor de komende 8 uur op de route du soleil.
Maar nee. Stippeltje wilde niet meer. Dus even proberen met een beetje hulp.
En nog wat grotere hulp.
Lang verhaal kort: we zaten vast in Fontainebleau! Kennelijk was het niet de bedoeling dat de Koning en ik aan touwen zouden hangen, maar moesten we het doen met boulders en crashpads. Eigenlijk hadden we niets te klagen. Vrienden uit de klimhal thuis kwamen de volgende dag zomaar de camping oprijden omdat ze verregend waren in Italië en Zwitsterland, dus al met al hadden we een hele fijne tijd todat...
Kiespijn..
Uiteindelijk kregen we na 8 dagen een telefoontje dat de auto het weer deed dus die middag nog pakte we wederom onze tent in en de volgende ochtend werden bij de tandarts mijn wortelkanalen eens lekker opgepoetst.
Lang leve de vakantie...
Maar natuurlijk is er een wijze les uit dit avontuur te leren en wel deze: Toen de auto echt stuk was, en we niet hoefde te denken over de opties omdat die er gewoon even niet waren, was ik zo ontspannen! Het niet hoeven maken van beslissingen was heerlijk! We konden met mensen meerijden als ze gingen, dus er viel niets te plannen, we hoefden niet te bedenken of het ergens anders leuker was of dat we nog zouden blijven. Jammer van de kiespijn, maar het was eigenlijk een van de meest ontspannen vakanties ooit!
En waar je ook bent, lekker eten maakt altijd alles beter :-)
Nu zouden wij niet in een keer naar het zuiden rijden, maar rustig aan. De eerste nacht stonden we dus gezellig op de camping in Fontainebleau, met een kampvuur en volle zin in de vakantie! 's Ochtend op tijd weer op, tent afbreken, inpakken en om 9 uur stond ons stippeltjes autootje weer ingeladen klaar om te gaan. Sleutel in het contact, halve slag draaien, pruttel pruttel prut. Hm zou het nog te koud zijn? Onze bolide is heel betrouwbaar, maar soms moet je even een kwartiertje wachten en dan doet ie het wel. Dus maar even naar de bakker om alvast wat baguettes en pain-au-chocolat in de slaan voor de komende 8 uur op de route du soleil.
Maar nee. Stippeltje wilde niet meer. Dus even proberen met een beetje hulp.
En wat grotere hulp.
En nog wat grotere hulp.
Lang verhaal kort: we zaten vast in Fontainebleau! Kennelijk was het niet de bedoeling dat de Koning en ik aan touwen zouden hangen, maar moesten we het doen met boulders en crashpads. Eigenlijk hadden we niets te klagen. Vrienden uit de klimhal thuis kwamen de volgende dag zomaar de camping oprijden omdat ze verregend waren in Italië en Zwitsterland, dus al met al hadden we een hele fijne tijd todat...
Kiespijn..
Uiteindelijk kregen we na 8 dagen een telefoontje dat de auto het weer deed dus die middag nog pakte we wederom onze tent in en de volgende ochtend werden bij de tandarts mijn wortelkanalen eens lekker opgepoetst.
Lang leve de vakantie...
Maar natuurlijk is er een wijze les uit dit avontuur te leren en wel deze: Toen de auto echt stuk was, en we niet hoefde te denken over de opties omdat die er gewoon even niet waren, was ik zo ontspannen! Het niet hoeven maken van beslissingen was heerlijk! We konden met mensen meerijden als ze gingen, dus er viel niets te plannen, we hoefden niet te bedenken of het ergens anders leuker was of dat we nog zouden blijven. Jammer van de kiespijn, maar het was eigenlijk een van de meest ontspannen vakanties ooit!
En waar je ook bent, lekker eten maakt altijd alles beter :-)
| Couscous salade geserveerd op een crashpad |
vrijdag 29 juli 2011
Bloeiende broccoli
In het aller beginste van onze tuin, een paar maanden geleden, wisten we nog bijna niets. Nu weten we steeds een beetje meer, ervaring enzo.
Zo wilden de kooltjes niet zo groeien. We zaaiden de rode kool en broccoli binnen in eierdozen voor het raam, maar de helft kwam maar op. En echt sterk werden ze ook niet. Het afharden is ook niet onze sterkste kant kwamen de koning en ik achter. Een dagje op het balkon, dan weer binnen 's avonds en de volgende dag vergaten we het tot we ze spontaan in de volle grond uitzetten. Zo enthousiast als we waren!
Goed, de helft ging dood, de andere helft bijna en we zaaide buiten nog maar wat extra 'op goed geluk'. Ondertussen groeien de rode kolen over de pastinaken heen, de goudsbloemen over de kolen en hadden we zowaar één heuse broccoli in ons veld.
Ik zei tegen de koning: we moeten hem nu opeten, hij is nog niet zo heel groot maar volgens mij schiet hij bijna door.
De koning zei tegen mij: nee joh! Hij is nog zo klein, dat is zielig. We laten hem nog wat groter worden.
Dus we besloten democratisch om onze broccoli te laten groeien, of te zien wat er zou gebeuren. 2 Dagen later zaten er gele bloemetjes in de broccoli.
Zo werd de broccoli geplukt en als een bosje bloemen in een vaas gezet.
Toen wilde ik wel eens weten of je het dan nog kan eten, of wat je er mee moet doen, zo'n bloeiende broccoli.Op een klein regeltje in een wazig forum kon ik niets vinden, behalve dat je 'te laat' bent als er bloemen in komen. Maar dat ene regeltje zei dit: Voor volwassenen is Broccoli nog gezonder als hij in bloei staat. Hmm, spannend! Uiteindelijk belandde hij op ons bord in het eeuwenoude familie recept van de koning. Niet zozeer een culinair hoogstandje als wel prima eten voor zo'n dag dat je nergens echt zin hebt: rijst, broccoli en worstjes met champignonsaus. En het is lekkerder dan ik dacht toen ik dit voor het eerst meemaakte.
Bloeiende Broccoli dus, is prima te eten! Een beetje bitterder, maar met een klontje boter en een sausje heel goed te eten.
Dus vandaag heb ik weer wat nieuws gedaan! Maar dat had ik eerder vandaag ook al, toen ik mijn eerste potje anti rimpel creme kocht...
Zo wilden de kooltjes niet zo groeien. We zaaiden de rode kool en broccoli binnen in eierdozen voor het raam, maar de helft kwam maar op. En echt sterk werden ze ook niet. Het afharden is ook niet onze sterkste kant kwamen de koning en ik achter. Een dagje op het balkon, dan weer binnen 's avonds en de volgende dag vergaten we het tot we ze spontaan in de volle grond uitzetten. Zo enthousiast als we waren!
Goed, de helft ging dood, de andere helft bijna en we zaaide buiten nog maar wat extra 'op goed geluk'. Ondertussen groeien de rode kolen over de pastinaken heen, de goudsbloemen over de kolen en hadden we zowaar één heuse broccoli in ons veld.
Ik zei tegen de koning: we moeten hem nu opeten, hij is nog niet zo heel groot maar volgens mij schiet hij bijna door.
De koning zei tegen mij: nee joh! Hij is nog zo klein, dat is zielig. We laten hem nog wat groter worden.
Dus we besloten democratisch om onze broccoli te laten groeien, of te zien wat er zou gebeuren. 2 Dagen later zaten er gele bloemetjes in de broccoli.
Zo werd de broccoli geplukt en als een bosje bloemen in een vaas gezet.
Toen wilde ik wel eens weten of je het dan nog kan eten, of wat je er mee moet doen, zo'n bloeiende broccoli.Op een klein regeltje in een wazig forum kon ik niets vinden, behalve dat je 'te laat' bent als er bloemen in komen. Maar dat ene regeltje zei dit: Voor volwassenen is Broccoli nog gezonder als hij in bloei staat. Hmm, spannend! Uiteindelijk belandde hij op ons bord in het eeuwenoude familie recept van de koning. Niet zozeer een culinair hoogstandje als wel prima eten voor zo'n dag dat je nergens echt zin hebt: rijst, broccoli en worstjes met champignonsaus. En het is lekkerder dan ik dacht toen ik dit voor het eerst meemaakte.
Bloeiende Broccoli dus, is prima te eten! Een beetje bitterder, maar met een klontje boter en een sausje heel goed te eten.
Dus vandaag heb ik weer wat nieuws gedaan! Maar dat had ik eerder vandaag ook al, toen ik mijn eerste potje anti rimpel creme kocht...
dinsdag 19 juli 2011
Een mevrouwtje voor mevrouw
De prinses zei tegen mij, tussen neus en lippen door, dat de baby-prinses geen pop heeft. Een lieve baby hoort toch op z'n minst een pop te hebben vond ik. En zo zat ik de volgende dag een heuse lappenpop te naaien.
Er liggen lapjes genoeg hier, dus een beetje freubelen later was er zowaar een popje, zonder gezicht en zonder haar. De prinses heeft dreadlocks, de vader van de baby-prinses ook, dus kreeg de pop ook heuse slierten op haar hoofd. Zelf gevilt van lekker zachte merino wol, ruikt stukken beter dan echte dreadlocks :-)
Er liggen lapjes genoeg hier, dus een beetje freubelen later was er zowaar een popje, zonder gezicht en zonder haar. De prinses heeft dreadlocks, de vader van de baby-prinses ook, dus kreeg de pop ook heuse slierten op haar hoofd. Zelf gevilt van lekker zachte merino wol, ruikt stukken beter dan echte dreadlocks :-)
Ondertussen was het ver voorbij middernacht, maar als ik dan eenmaal op dreef ben is het lastig zomaar te stoppen. En zeg nou zelf, een pop zonder gezicht is toch een beetje eng. Ik kreeg al een beetje Chucky visioenen toen ik de naald in het gezicht van het popje zetten. Het was onguur weer, donker, en ik voerde een wonderlijk voodoo ritueel uit met borduurgaren. De goden waren me best goedgezind want ik kon tevreden gaan slapen. Ze kijkt lief, al zeg ik het zelf.
Natuurlijk moest de pop een naam, na veel wikken en wegen met zoetsappige namen is hier dan Mevrouwtje! De baby-prinses lijkt er erg tevreden mee.
donderdag 14 juli 2011
Smul spul, heel verantwoord!
Het lijkt wel winter, donker, koud en heel de dag regen. Wat kun je op zo'n dag beter doen dan lekkers maken. Troost voer. Smul spul.
Voor de Koning maakte ik zijn favoriet. En op deze donkere dag ook heel toepasselijk want het recept is uit het Kerst kookboek van Nigella. Rocky Roads heet het, en samengevat is het lekkere nootjes, koekjes en kleffe geconfijte kersen en marshmallow gevangen in een mengsel van chocolade en roomboter. Juist, heel lekker, vast niet gezond.
Maar niet getreurd, natuurlijk zal ik dat recept niet verklappen! Er is namelijk nog iets veel spannenders dat uit mijn keuken kwam vandaag!
Homemade (dan klinkt alles gelijk al zo veel ambachtelijker!) crunchy granola bars, oftewel de oerhollandse muesli reep. Ik had al een paar keer bedacht dat ik ze een keer zelf wilde maken, maar het kwam er nooit van. Toen ik gisteravond de keukenkastjes uitploos op zoek naar dingen die de vuilnisbak kon opvullen voor ik de zak naar buiten deed (dat deed de koning natuurlijk, laten we wel in het juiste rolpatroon blijven) kwam ik verdacht veel dingen tegen die daarvoor nodig waren. De keus was snel gemaakt: ik zou dan eindelijk, op mijn 30e, zelf muesli repen gaan maken.
Er is natuurlijk niet echt een precies recept voor deze creatie, het is een moment opname van de inhoud van je keukenkastjes, aan elkaar gelijmd met natuurlijke zoetigheid. Een daarvan is rijststroop, en ik kende dat helemaal niet maar kwam vaak tegen dat dat er echt in moest. Dus ik door de regen naar de natuurwinkel. En ik ben gelijk overtuigd. Die typische smaak van muesli repen komt hierdoor! Het kan ook vast prima zonder, maar het goedje is behoorlijk stroperig, plakkerig én lekker dus reden genoeg om dit aan je assortiment toe te voegen.
Bijvoorbeeld:
Pompoenpitten, pistache noten, walnoten, zonnebloempitjes, havervlokken, kokosrasp en stukjes gedroogde abrikoos. Alles door elkaar husselen, dat was stap 1.
Om de boel aan elkaar te plakken heb ik een mengseltje gemaakt van
2 eetlepels pindakaas
3 eetlepels honing
3 eetlepels rijststroop
beetje bruine suiker
dopje 'homemade' vanille extract
Dit even goed doorroeren en op een heel klein vlammetje een beetje warm laten worden zodat het nog vloeibaarder wordt. Pas op met aanbranden, het is tenslotte allemaal suikerachtig spul.
Daarna roer je het ene mengsel door het andere en verdeel je de boel in een bakblik met bakpapier. Heel stevig aandrukken en even 30-45 minuten in de oven op 170 C.
Als het uit de oven komt moet het mooi goudbruin zijn. Dan nog een keer goed aandrukken (stuk bakpapier erop leggen en met een pannelap stevig wrijven). Ik had nog wat chocolade staan van de Rocky Roads dus dat gesmolten en erover gesmeerd en nog wat kokos en klaar! Dan begint het moeilijkste. Wachten.
De hele bak moet echt helemaal afgekoeld zijn voor je ze eruit mag halen en in stukken kunt snijden. En dan smullen maar! Heel verantwoord, heel lekker, en heel veel.
En de Koning zei dat het goed was. En ik gloeide van trots!
Voor de Koning maakte ik zijn favoriet. En op deze donkere dag ook heel toepasselijk want het recept is uit het Kerst kookboek van Nigella. Rocky Roads heet het, en samengevat is het lekkere nootjes, koekjes en kleffe geconfijte kersen en marshmallow gevangen in een mengsel van chocolade en roomboter. Juist, heel lekker, vast niet gezond.
Maar niet getreurd, natuurlijk zal ik dat recept niet verklappen! Er is namelijk nog iets veel spannenders dat uit mijn keuken kwam vandaag!
Homemade (dan klinkt alles gelijk al zo veel ambachtelijker!) crunchy granola bars, oftewel de oerhollandse muesli reep. Ik had al een paar keer bedacht dat ik ze een keer zelf wilde maken, maar het kwam er nooit van. Toen ik gisteravond de keukenkastjes uitploos op zoek naar dingen die de vuilnisbak kon opvullen voor ik de zak naar buiten deed (dat deed de koning natuurlijk, laten we wel in het juiste rolpatroon blijven) kwam ik verdacht veel dingen tegen die daarvoor nodig waren. De keus was snel gemaakt: ik zou dan eindelijk, op mijn 30e, zelf muesli repen gaan maken.
Er is natuurlijk niet echt een precies recept voor deze creatie, het is een moment opname van de inhoud van je keukenkastjes, aan elkaar gelijmd met natuurlijke zoetigheid. Een daarvan is rijststroop, en ik kende dat helemaal niet maar kwam vaak tegen dat dat er echt in moest. Dus ik door de regen naar de natuurwinkel. En ik ben gelijk overtuigd. Die typische smaak van muesli repen komt hierdoor! Het kan ook vast prima zonder, maar het goedje is behoorlijk stroperig, plakkerig én lekker dus reden genoeg om dit aan je assortiment toe te voegen.
Bijvoorbeeld:
Pompoenpitten, pistache noten, walnoten, zonnebloempitjes, havervlokken, kokosrasp en stukjes gedroogde abrikoos. Alles door elkaar husselen, dat was stap 1.
Om de boel aan elkaar te plakken heb ik een mengseltje gemaakt van
2 eetlepels pindakaas
3 eetlepels honing
3 eetlepels rijststroop
beetje bruine suiker
dopje 'homemade' vanille extract
Dit even goed doorroeren en op een heel klein vlammetje een beetje warm laten worden zodat het nog vloeibaarder wordt. Pas op met aanbranden, het is tenslotte allemaal suikerachtig spul.
Daarna roer je het ene mengsel door het andere en verdeel je de boel in een bakblik met bakpapier. Heel stevig aandrukken en even 30-45 minuten in de oven op 170 C.
Als het uit de oven komt moet het mooi goudbruin zijn. Dan nog een keer goed aandrukken (stuk bakpapier erop leggen en met een pannelap stevig wrijven). Ik had nog wat chocolade staan van de Rocky Roads dus dat gesmolten en erover gesmeerd en nog wat kokos en klaar! Dan begint het moeilijkste. Wachten.
De hele bak moet echt helemaal afgekoeld zijn voor je ze eruit mag halen en in stukken kunt snijden. En dan smullen maar! Heel verantwoord, heel lekker, en heel veel.
En de Koning zei dat het goed was. En ik gloeide van trots!
zondag 10 juli 2011
De dag dat ik zelf pasta maakte
Op mijn lijstje van dingen die ik altijd nog eens wil doen stond ergens boven parachutte springen en onder trouwen zelf pasta maken. Ik heb er altijd een romantisch idee bij gehad, olijfboomgaarden, grote pannen pruttelende heerlijke saus en heerlijke verse pasta die in bosjes te drogen hangt. Ook was ik er een beetje bang van omdat er altijd zo'n ophef over is. En zo kwam het dat ik nog nooit pasta had gemaakt.
Op jacht naar een nieuwe snijplank liep ik zomaar tegen heuse Farino typo '00' aan. Juist, pasta meel. En ik was echt niet van plan om dat thuis gelijk te gaan proberen, maar er lag nog een pomoen en toevallig gaat dat heel goed samen. Dus zo was ik ineens pasta aan het maken.
Zonder pasta machine, gewoon met de deegroller en dat gaat dus prima. Je krijgt er wel spierballen van maar gelukkig was het maar voor ons 2 en niet voor een grote italiaanse familie!
Het recept is simpel, en als je geen weeshuis hoeft te voeden is het pasta maken ook een fluitje van een cent.
Voor 2-3 personen
220 gr meel type 00 (maar volgende keer probeer ik het met gewone bloem, eigenwijs als ik ben. Ik wil gewoon weten of het kan)
2 eieren
paar druppels olijfolie
In het bergje meel een kuiltje maken en daar de eiren in breken met een heel klein scheutje olijfolie, dan de eieren losroeren en langzaam steeds meer meel mee roeren. Als het wat dikker is kun je gewoon lekker met je handen verder roeren en kneden tot het een mooi elastisch deegje is. Niet te lang, want dan wordt het een stuiterbal. Het deeg even onder een bakje of in een zakje 30 minuten wegleggen terwijl je je aan de flespompen gaat wagen.
De oven voorverwarmen op 220C.
Ik schil de pompoen gewoon met de dunschiller, dat gaat heel makkelijk. Je kunt de schil van sommige pompoenen ook eten maar in dit gerecht schil ik hem liever. Gebruik zoveel pompie als je lekker vind, een kleintje met zn 2en, of de helft van een grote. Ofzoiets.
De geschilde pompoen in grove stukken hakken, denk om je vingers, en in een ovenschaal doen. Flink wat olijfolie erover en wat zout en peper en veel salie. Vers, maar het kan ook uit een potje. Nog 2 tenen knoflook erover uitpersen en dan met je handen en veel liefde de boel door elkaar 'kneden' zodat de pompoen lekker alle smaak kan opnemen.
Zet de hele handel in de oven en strooi er na zo'n 20 minuten een handje pijnboompitjes over. Dan nog even 5 tot 10 minuten laten roosteren. Je moet de pompen met een vork door midden kunnen duwen, dan is ie gaar.
Terwijl de pompoen in de oven staat kun je de pasta gaan uitrollen. Ik deed dat gewoon met een deegroller op het aanrecht en dat ging eigenlijk heel goed. Beetje bestuiven met bloem als het plakt en mooie lange lappen rollen. Die in lange repen snijden en zie daar, uw tagliatelle! Je mag nu al trots zijn en het leuk kronkelig op een mooi bord leggen en er even tevreden naar kijken.
Zet een pan met water en een korreltje zout op het vuur.
Als je goed bent in timing dan haal je nu de pompoen uit de oven, verkruimel je er wat honing-geitenkaas over zodat ze een beetje kan smelten en heb je net een bos verse peterselie fijn gehakt.
Zodra het water echt kookt, met veel borrels en dampen doe je de pasta er in. Niet te veel treuzelen, daadkracht is gewenst.
Dan kijk je naar de pasta en wacht je tot het water weer opnieuw echt kookt. Dus niet een klein beetje, maar weer echte bubbels en een beetje schuim. Zodra je dat ziet tel je rustig tot 10. Bij 10 zet je het vuur uit en giet je de pasta in een vergiet. Na spoelen is helemaal niet nodig. En echt, 10 tellen is genoeg!
Schud de pasta een beetje droog en schep hem bij de pompoen. Roer de boel voorzichtig door en strooi er nog wat parmezaanse kaas vlokken over en natuurlijk je peterselie.
En dan gelijk aan tafel met een glas witte wijn erbij!
Op jacht naar een nieuwe snijplank liep ik zomaar tegen heuse Farino typo '00' aan. Juist, pasta meel. En ik was echt niet van plan om dat thuis gelijk te gaan proberen, maar er lag nog een pomoen en toevallig gaat dat heel goed samen. Dus zo was ik ineens pasta aan het maken.
Zonder pasta machine, gewoon met de deegroller en dat gaat dus prima. Je krijgt er wel spierballen van maar gelukkig was het maar voor ons 2 en niet voor een grote italiaanse familie!
Het recept is simpel, en als je geen weeshuis hoeft te voeden is het pasta maken ook een fluitje van een cent.
Voor 2-3 personen
220 gr meel type 00 (maar volgende keer probeer ik het met gewone bloem, eigenwijs als ik ben. Ik wil gewoon weten of het kan)
2 eieren
paar druppels olijfolie
In het bergje meel een kuiltje maken en daar de eiren in breken met een heel klein scheutje olijfolie, dan de eieren losroeren en langzaam steeds meer meel mee roeren. Als het wat dikker is kun je gewoon lekker met je handen verder roeren en kneden tot het een mooi elastisch deegje is. Niet te lang, want dan wordt het een stuiterbal. Het deeg even onder een bakje of in een zakje 30 minuten wegleggen terwijl je je aan de flespompen gaat wagen.
De oven voorverwarmen op 220C.
Ik schil de pompoen gewoon met de dunschiller, dat gaat heel makkelijk. Je kunt de schil van sommige pompoenen ook eten maar in dit gerecht schil ik hem liever. Gebruik zoveel pompie als je lekker vind, een kleintje met zn 2en, of de helft van een grote. Ofzoiets.
De geschilde pompoen in grove stukken hakken, denk om je vingers, en in een ovenschaal doen. Flink wat olijfolie erover en wat zout en peper en veel salie. Vers, maar het kan ook uit een potje. Nog 2 tenen knoflook erover uitpersen en dan met je handen en veel liefde de boel door elkaar 'kneden' zodat de pompoen lekker alle smaak kan opnemen.
Zet de hele handel in de oven en strooi er na zo'n 20 minuten een handje pijnboompitjes over. Dan nog even 5 tot 10 minuten laten roosteren. Je moet de pompen met een vork door midden kunnen duwen, dan is ie gaar.
Terwijl de pompoen in de oven staat kun je de pasta gaan uitrollen. Ik deed dat gewoon met een deegroller op het aanrecht en dat ging eigenlijk heel goed. Beetje bestuiven met bloem als het plakt en mooie lange lappen rollen. Die in lange repen snijden en zie daar, uw tagliatelle! Je mag nu al trots zijn en het leuk kronkelig op een mooi bord leggen en er even tevreden naar kijken.
Zet een pan met water en een korreltje zout op het vuur.
Als je goed bent in timing dan haal je nu de pompoen uit de oven, verkruimel je er wat honing-geitenkaas over zodat ze een beetje kan smelten en heb je net een bos verse peterselie fijn gehakt.
Zodra het water echt kookt, met veel borrels en dampen doe je de pasta er in. Niet te veel treuzelen, daadkracht is gewenst.
Dan kijk je naar de pasta en wacht je tot het water weer opnieuw echt kookt. Dus niet een klein beetje, maar weer echte bubbels en een beetje schuim. Zodra je dat ziet tel je rustig tot 10. Bij 10 zet je het vuur uit en giet je de pasta in een vergiet. Na spoelen is helemaal niet nodig. En echt, 10 tellen is genoeg!
Schud de pasta een beetje droog en schep hem bij de pompoen. Roer de boel voorzichtig door en strooi er nog wat parmezaanse kaas vlokken over en natuurlijk je peterselie.
En dan gelijk aan tafel met een glas witte wijn erbij!
Abonneren op:
Posts (Atom)




